Geschiedenis
Mijn vader Harrie Wahle, boerde vroeger op dit land. Een keer werd hem toestemming gevraagd om een hondje te begraven op een ongebruikt hoekje land. Vrij snel gebeurde dat nog eens. Steeds vaker wist men mijn vader te vinden met een soortgelijk verzoek. Er werd een speciaal stuk grond voor gereserveerd. Schoffelen of onkruid wieden gebeurde gewoon met het loopje mee en aan de kennis van de vriend van de vriend werd inmiddels een vergoeding gevraagd: de dierenbegraafplaats was ontstaan. Uit behoefte. (Meer ook over de boerderij kunt u lezen bij informatie.)

Realiteit
Verdriet om een gestorven huisdier is een heel normale zaak. Het verdriet of het gemis is de eerste stap in het proces om een verlies te verwerken. Daarna moet je dat verlies eenplekje geven. Een begrafenis of het plaatsen van de urn is een heel letterlijke manier om dat te doen. Wij merken hier dat dat vooral voor kinderen heel geruststellend is. Een troost.

Ook vandaag
Onze dierenbegraafplaats is een familiebedrijf. Dat betekend dat ons hele gezin in touw is om de boel te laten reilen en zeilen. Opa die dagelijks actief is, maar ook oma's springen regelmatig bij. Vaak hebben we nu ook hulp van vrijwilligers. Dat is geweldig, want er zijn heel wat handen nodig om onze bedrijfsfilosofie hoog te houden. Zorg en aandacht voor elkaar, voor onze klanten...